Beetje genoeg van al dat fietsen. Bovendien, wat levert het op, al dat geploeter door die Hollandse kou.
Toen we fietsen kochten zijn we voor stevigheid gegaan, niet voor snelheid. Onze opzet is al rustig fietsend zoveel mogelijk van Afrika te zien, niet zo hard mogelijk er doorheen racen. Op onszelf gaan was dan ook een goede manier geweest. Maar het idee ‘Cairo-Kaapstad’, en de bijgevoegde ‘complete’ verzorging sprak toch ook wel aan. We zijn de jongsten niet meer, vooral ik.
Maar wat wilde ik ook alweer vertellen? O, ja, de laatste ervaringen rondom het fietsen. Het is koud, winderig en nat. Fysiek is er pijn bovenin mijn rug, en achter mijn knie, Gwen heeft vooral last van haar zitvlak. Bovendien wordt onze conditie wel stukken beter, maar meer vaart komt er niet echt in. Veel harder dan een gemiddelde van 20 kilometer per uur is zelfs in het vlakke Hollandse landschap niet haalbaar. Misschien was voor de Tour d’Afrique een ander soort fietsen toch beter geweest, bijvoorbeeld een veldrijfiets.
Hoe zal het in Afrika gaan? Daar is het niet koud, winderig en nat. Fysieke ongemakken zullen als sneeuw voor de zon verdwijnen als we eenmaal door de schitterende landschappen zullen peddelen. Kortom, het wordt één groot feest. Geen vuiltje aan de lucht.
Naast het goede nieuws over de Nederlandse kilometers die je met 1,4 mag vermenigvuldigen om tot Afrikaanse te komen, en de permanente wind mee (zie bijdrage De Afstand van 5-11), heb ik nog wat opgepikt. Eigenlijk hoef je in Nederland helemaal niet te trainen, alles wat wij hier doen is al extra. Het eerste land, Egypte, is gemakkelijk te doen, waardoor dat eigenlijk de training is voor de rest van de route. (Als ik het schema van vorig jaar bekijk zie ik dag 1 slechts 118 kilometer, dag 2 168 kilometer hhhmm, dag 3 …, misschien maar beter niet verder lezen.)
Kortom we hebben heel veel lol, nu al, en kunnen haast niet wachten om te beginnen! Africa here we come!
Volgende week ga ik kijken of het veranderen van de stuurstand en/of zadelstand een positief effect heeft op rug- dan wel knieklachten.
(Hans)
Oefening fotograferen vanaf de fiets. Gwen als blije fietser.
Overzicht dagen -56 t/m -47 (Ja, twee weken, dan lijkt het nog wat):
Van: Thuis
Naar: Rondjes Loosdrechtse plas en omgeving
Aantal kilometers: 98,7 km
Tijd op fiets: 4 uur 53 minuten 24 seconden
Gemiddelde snelheid: 20,1 (Wel weer een stukje sneller dan vorige week.)
Temperatuur min en max: Koud (Bovendien winderig en nat, of was dat al gemeld.)
Mentale en Fysieke toestand beiden: Zie boven.
zondag 25 november 2007
Genoeg gefietst
maandag 19 november 2007
De reisdokter
Zoals het een goed reiziger betaamt zijn we bij de GGD geweest om ons voor te bereiden op de gevaren van een reis naar verre landen.
Tegenwoordig maak je een afspraak via internet waarop je ook je reisbestemming kan aangeven. Voor ons was dat “Egypte”, “Soedan”, “Ethiopië” ... maar er was geen vakje voor een 4e, laat staan 10e bestemming.
Bij de GGD zijn ze echter wel wat gewend, dus toen tijdens de afspraak het rijtje landen genoemd werd (Hans had tot Kenia uit zijn hoofd geleerd, ik wist het vanaf Malawi) blikte noch bloosde de dienstdoende arts. In haar computer kon je alle landen aanvinken als dat nodig was. Ook onze reis op zich maakte niet al teveel indruk.
Na de routinematige opsomming van alle op te lopen ziekten, ge- en verboden kregen we onze keuzes voorgelegd.
Malaria:
A. dure pillen (Malerone) die je elke dag moet nemen maar waar je niet ziek van wordt.
B. goedkope pillen (Lariam) voor éénmaal per week met de kans op nachtmerries en hallucinaties.
Hondsdolheid:
A. niet inenten, bij een honden-, apen- of andere -beet binnen 24 uur het anti-gif krijgen.
B. wel inenten (3x á € 72 per keer), bij een beet binnen 72 uur een milder anti-gif krijgen.
Gele koorts, geen keuze, inenten maar dan was je er ook voor 10 jaar vanaf.
En ik mocht nog een kuurtje (3 prikken) hepatitus B maar die geldt dan weer levenslang.
Een behoorlijke stapel Euro's lichter mochten we lekgeprikt (Hans 2x, ik 3x) weer naar huis.
(Hondsdolheid toch maar genomen, de Lariam ga ik eerst drie weekjes thuis proberen. Als “mentale toestand Gwen” verslechtert weten we waar het door komt.)
(Gwen)
woensdag 14 november 2007
De koude
Afgelopen zaterdag zijn we eerst van Utrecht naar Gwen’s ouders in Eindhoven gefietst. De dag erna ging ik op en neer naar Dommelen voor een reünie van de Transsiberie groep die ik als Baobab reisbegeleider afgelopen zomer had vergezeld. Gwen bleef achter bij haar ouders.
Zowel in Eindhoven als in Dommelen voldeed de ontvangst volledig aan het cliché van de warme Brabantse gastvrijheid. De temperatuur buiten stond hiermee in schril contrast. Zo, wat was het koud. Van de stormwind hadden we voornamelijk voordeel, maar de kou maakte de tocht extra vermoeiend.
Hoe zal dat verder moeten in december? Je kunt moeilijk 6 of 7 uur per dag in de huiskamer naast elkaar op een hometrainer gaan zitten om conditie en zitvlees te kweken. Binnen fietsen is niets, je moet naar buiten. Om het maar eens dramatisch aan te zetten: de ontberingen werpen hun schaduw al vooruit.
Nog een losse opmerking over de fietstocht. We volgden een landelijke fietsroute, LF7 geloof ik. Voor Den Bosch moet je een drietal pontjes nemen. De eerste ging goed. Bij de tweede troffen we een verlaten pont aan, en een bord: ‘Gelieve voor gebruik van November tot Februari een dag van te voren te bellen’, en dan een telefoonnummer. Dat haalt het tempo nogal uit de tocht als je een hele dag voor zo’n pontje staat te wachten. We besloten maar om te rijden.
Nog een nagekomen foto van mijn vader die me vergezelde toen ik vorige week uit Kampen vertrok Genomen met mijn mobiel, een tweedehandsje van Gwen uit een tijdperk met aanmerkelijk minder megapixels.
(Hans)
Overzicht dagen -63 t/m -61:
Van: Thuis
Naar: Eindhoven-Lommelen
Aantal kilometers: 136 km
Tijd op fiets: 6 uur 57 minuten 35 seconden
Gemiddelde snelheid: 19,4 (Waarom gaan we steeds langzamer?)
Temperatuur min en max: Koud
Mentale toestand Gwen: Dipje net voor Eindhoven. Zie fysieke toestand.
Fysieke toestand Gwen: Had vermoedelijk te weinig gegeten onderweg. Raakte daardoor net voor Eindhoven in een ‘energiedip’. 'Hongerklop', wat een geweldig woord, is onder fietsers eigenlijk de geijkte term. Een bezoek aan de Bestse MacDonalds, die langs de A2 met het standbeeld van Michael Jackson ernaast, loste het probleem op. Oké, politiek ideologisch gezien niet geheel correct. Maar in tijden van nood moet je je principes wel eens verloochenen. Bovendien was het heerlijk warm binnen.
Mentale toestand Hans: Brrr wat koud op de fiets. Was ik maar vast in Afrika..
Fysieke toestand Hans: Kreeg na pakweg tachtig kilometer soort van spierpijn achter rechter knie. Is geen watje, dus ging gewoon door. Pijn verdween onmiddellijk na stoppen met fietsen (is het dan wel spierpijn?). De volgende dag geen last.
maandag 5 november 2007
De afstand
11.900 kilometer in 96 fietsdagen. Dat is niet niks. Het komt neer op bijna 124 kilometer per dag. En dat op een ritme van 6 dagen fietsen, 1 dag bijkomen.
Mijn langste fietstocht op een dag dateert van onlangs, 135 kilometer. De IJssel helemaal af, vanaf het eerste begin net onder Arnhem tot aan Kampen. Ik zag het als een hele onderneming, maar dat viel mee. De planning was wel zorgvuldig wind-mee. Eerst met de trein naar Arnhem. Daarna blies een stevige zuidenwind me, over dijken en door uiterwaarden, bijna vanzelf naar Kampen. Vier keer trappen bij Zutphen, en ik zat al bijna in Deventer.
De vertegenwoordiger van de Tour d'Afrique in Nederland, en bovendien ervaringdeskundige, heet Arthur Rijk. Hij zei op een voorlichtingsbijeenkomst dat je de Nederlandse kilometers met een factor 1,4 mocht vermenigvuldigen in Afrika. Geen smalle drukke fietspaden, en om de haverklap stoplichten, maar lekker lege, brede rechtdoorgaande wegen. Dan scoort mijn IJsseltocht al bijna 190 kilometer! Bovendien, zo kon ik lezen in verslagen van een eerdere Tour d'Afrique, heb je statistisch gezien onverantwoord vaak wind mee. Heeft te maken met de moesson, heersende wind vanuit zee naar land, en nog wat klimatologische verschijnselen, zo werd uitgelegd. Helaas las ik in een verslag van een volgende Tour d'Afrique dat de verwachte wind mee het opeens helemaal liet afweten. Sterker nog, hele dagen lag men kromgebogen over het stuur er tegenin te ploeteren. Het geloof in die wind-mee theorie heb ik een beetje verloren. Eerlijk gezegd lijkt die factor 1,4 me ook rijkelijk optimistisch.
Maar waarom zouden we ons druk maken? We worden begeleid, en als we niet meer kunnen, of gewoon geen zin meer hebben, is er altijd de bus. Heerlijk ontspannen 4 maanden door Afrika, af en toe een beetje fietsen, wat kan mooier zijn. Helaas reken je dan buiten de werking van het concept 'uitdaging'. Onvermijdelijk is er het idee ontstaan dat de uitdaging is om alle kilometers te fietsen. Elke centimeter van Cairo naar Kaapstad, op zijn Engels wordt dat 'Every Fucking Inch', oftwel EFI.
Voor het behoud van de EFI-status gaan veel deelnemers tot het uiterste. Ik las hoe men ziekteverschijnselen voor de staf verborgen hield om te zorgen dat de deelname aan een volgende etappe niet ontzegd werd. Of dat iemand met totaal doorgezeten zitvlak, vocht op de open wonden, dagen staand doorfietste. Als de EFI-status alsnog verloren ging kwamen er niet zelden tranen aan te pas. De voorgaande jaren behield ongeveer één derde van de deelnemers de EFI-status.
Veel leed is zelf aangedaan leed, dat geldt zeker voor het EFI-gevoel.
Ook wij willen, op het randje van 'koste wat het kost', alles fietsen. Onwillekeurig merk je dat je er nu al mee bezig bent. Hoe reëel is het te denken dat het kan lukken. Tot hoever wil je gaan. Naast alle voorpret lijden we ook al, een beetje.
(Hans)
Overzicht dagen -70 t/m -68:
Van: Thuis
Naar: Kampen-Hasselt-Zwolle
Aantal kilometers: 142 km
Tijd op fiets: 7 uur 6 minuten 11 seconden
Gemiddelde snelheid: 20,0
Temperatuur min en max: rond 14 C
Mentale toestand Gwen: Goed, vermoed ik. Ze is er nu niet, dus ik kan het niet navragen.
Fysieke toestand Gwen: Goed, kon helaas maar mee tot Amersfoort omdat ze een feestje moest vieren in Utrecht, terwijl ik een feest had in Kampen.
Mentale toestand Hans: Ach, mag niet klagen. Eigenlijk supergoed, maar dat klinkt zo overdreven positief.
Fysieke toestand Hans: Het hele leven is kiezen. Bij fietsen tussen pijn in je kont of spierpijn boven in je rug. Ik kies voor spierpijn boven in mijn rug. Na het fietsen trekt het meestal vrij snel weer weg.
zondag 28 oktober 2007
De vlucht
De vlucht is geboekt. Op dinsdag 8 januari naar Cairo, op woensdag 14 mei terug vanaf Kaapstad. De KLM gaat ons vervoeren voor 152 U$. Dat is een stuk beter dan de eerder genoemde 1200 euro.
Gwen heeft het weer eens uitstekend geregeld. Behalve die omgerekend iets meer dan 100 euro hebben we ook 100.000 Continental airmiles moeten inleveren. Gwen had er 97.000 gespaard, ik kon de resterende 3.000 uit mijn tegoed van 8.000 overmaken. Niet dat Gwen uit totale minachting voor het milieu constant de wereld overvliegt, het zijn zo’n beetje alle punten die ze in haar leven bij elkaar heeft gesprokkeld. 
Ik zag het nut van die puntenpasjes nooit zo. Een commerciële truck om je aan een maatschappij te binden, en je nog vaker in het vliegtuig te krijgen. Maar na een besparing van twee keer bijna 1200 euro kan ik moeilijk ontkennen dat er ook positieve aspecten aan zitten.
Wat is een weblog zonder de schijn van volledigheid? Dit is een foto van de fietsen waarop we vorige week het traject van ons huis naar de Jaarbeurs hebben afgelegd.
Ondertussen is mijn Santos-fiets ook weer gearriveerd. Het frame is nu oranje. Wat zal ik er van zeggen? Mooi oranje is niet lelijk. Foto’s van onze Tour d’Afrique fietsen zullen ongetwijfeld nog volgen.
(Hans)
Overzicht dagen -77 t/m -75:
Van: Thuis
Naar: Vrijdag Lustwarande-route (zonder Gwen), zaterdag Noorderplas-route, zondag gedeelte Hollandse waterlinie-route
Aantal kilometers: 163 km
Tijd op fiets: 7 uur 53 minuten 45 seconden
Gemiddelde snelheid: 20,8
Temperatuur min en max: Zelfde als bij jullie, zie weerbericht Nederland, rond een graadje of 12.
Mentale toestand Gwen: Goed
Fysieke toestand Gwen: Goed, na doorvragen: beetje zere billen
Mentale toestand Hans: Leuk en mooi, fietsen in herfstig en mistig Nederland. Hoewel een zonnetje af en toe geen kwaad kan. Na drie dagen een middellange Tour d’Afrique dag bij elkaar gefietst. Voor één dag is dat toch best wel lang op de fiets, zo bedenk ik me.
Fysieke toestand Hans: Na vrijdag enigszins stijve knieën. Niet zo verwonderlijk na 3 weken niet serieus te hebben gefietst. Zaterdag geen last van knieën, zondag een beetje.
zondag 21 oktober 2007
Naar de fietsbeurs
Zo, ik heb ook betaald. Er is geen weg terug meer. Natuurlijk was de dollarkoers de dag dat mijn geld werd overgemaakt net op een tussentijds hoogtepunt zodat ik ruim 70 euro meer betaalde dan Gwen.
DROGE VOETEN
De Tour d’Afrique wordt grootleverancier van nieuwe ervaringen, indrukken en avonturen. Dat begint in Nederland al, vrijdagavond zijn we naar de fietsbeurs in Utrecht geweest. Het evenement heet tegenwoordig ‘Bike motion’, het prijskaartje dat aan zo’n gerestylde naam hangt is twee keer twaalf euro intree.
In eerste instantie leek het op één groot winkelcentrum met alleen maar fietswinkels. Het onderscheid was dat je nergens echt wat kon kopen. Ik beoordeelde dat als een voordeel, de winkeldoorlooptijd van Gwen was aangenaam snel.
De eerste hal stond vol met zeer geavanceerde, ongetwijfeld slim doordachte, uiterst noodzakelijke, spullen, spullen en nog eens spullen. Vooral de prijskaartjes maakten indruk. Ik noem een fiets voorlamp met een strakke lichtstraal voor 309 euro.
In de tweede hal was er interessante informatie en wat demonstraties. Een standhoudster stond al vanaf ’s middags twee uur op haar sokken in een bak met water. ‘Nog steeds droge voeten’ zei ze trots. Wat jongens deden trucjes met kleine fietsen op halfpipes. Zowel als het goed ging (salto’s, fiets onder je doordraaien in de lucht) als wanneer het fout ging (flinke valpartij, jongen loopt hinkend weg, houdt gezicht manmoedig in de plooi) was het leuk om naar te kijken. Een fabrikant van één of ander semi-medisch product had een medewerkster op hoge hakken in mini verpleegstersuniform gezet. Ik verzin nu dat ze bloeddruk moest opnemen, en dan op grond van de testresultaten het product verkopen. Maar misschien toon ik me dan iets teveel een Ralph Inbar- Banasplit adept.
Santos had ook nog een stand. Ik zag onze Travelmaster met rood frame, vond hem schitterend, en vroeg me af waarom ik in hemelsnaam een oranje frame had besteld.
Even in het kort het verhaal over onze Santos fietsen. In februari besloten we, met de Tour d‘Afrique al in gedachten, onze oude tourfietsen te vervangen door de Santos Travelmaster. In begin maart besteld bleek mijn fiets begin mei gearriveerd te zijn, die van Gwen duurde nog wat weken langer. Ik had, met zoals gezegd voor mijzelf nu moeilijk te achterhalen motivatie, een oranje frame besteld. Helaas kon Santos die nog niet van voldoende kwaliteit leveren, dus ze hadden me zolang een champagne metallic ‘leenframe’gegeven. Te zijner tijd zou het frame worden verwisseld. Toen ik in september nog niets had vernomen ging ik maar eens informeren. Ik bood nog aan het oranje eventueel voor een andere kleur te verwisselen, maar dat bleek niet nodig. Het oranje frame, nu wel goed gespoten, stond klaar. Met onze lokale fietswinkel maakte ik een afspraak wanneer de fiets in te leveren. Dan zou de fiets naar Santos gaan, en na een week zou ik verblijd worden met mijn oranje fiets. Helaas, na een week geen fiets. Er was wat vertraging, maar volgende week zou hij er zeker zijn. Twee dagen later werd ik opnieuw gebeld door de fietswinkel. Het zou niet nog één maar nog twee weken duren. Dat ging mijn flexibele instelling iets te boven. Uiteindelijk belde Santos zelf mij op. Ze gaven een, enigszins, plausibele reden waarom het nog een week langer moest duren. Dankzij Santos en de lokale fietswinkel hebben we geweldige fietsen, maar de service aan de klant kan nog wat geolieder.
Nu nog een weekje wachten en dan mag ik in het oranje de weg op. Een eerbetoon aan Michael Boogerd, ter ondersteuning van het Nederlands elftal, lang leve ons koningshuis, ik kan er nog alle kanten mee op.
MINI FIETS
Voor de Tour d’Afrique moeten we zelf ons ticket regelen. Gwen had een geweldige deal gevonden bij British Airways. Voor 680 euro heen naar Cairo, terug vanaf Kaapstad, en gratis een ‘sportsitem’, onder andere een fiets, mee te nemen. De KLM vroeg bijvoorbeeld ruim 1200 euro, en dan nog eens 150 voor een enkeltje voor de fiets. Dat gratis sportsitem bleek echter een minder gul gebaar dan het leek. De totale afmeting van het pakket mocht niet meer zijn dan 158 cm. Die 158 is dan lengte + breedte + hoogte. Als je het gaat narekenen dan is dat net een vierkante doos voor een 26 inch wiel (26 + 26 inch = 52 * 2,54 = 132 cm, dan mag de doos nog 26 centimeter breed zijn). Hoe het dan met het frame moet blijft een raadsel. Door midden zagen, en in Cairo weer aan elkaar laten lassen?
De eerste dame van BA die Gwen sprak zag de absurditeit van de voorwaarden wel in. Er stond ook een surfboard in het lijstje toegestane artikelen. Ze dacht dat we de fietsen wel mee zouden kunnen nemen, het stond immers als item genoemd. Bij de definitieve boeking kregen we echter iemand die vasthield aan regels zijn regels. Hoe die vrij mee te nemen fiets eruit zag stond hem niet helemaal duidelijk voor ogen. Hij had nog wel als advies de banden er af te halen, dat scheelde weer. En het surfboard was ondertussen al van de lijst afgevoerd.
We gaan eens kijken of we misschien toch een ander ticket moeten nemen.
(Hans)
Nu even een test van het format voor de toekomstige verslaglegging:
Overzicht dag -84:
Van: Thuis
Naar: Jaarbeurshal
Aantal kilometers (schatting): 2,5 km
Tijd op fiets: 20 minuten
Gemiddelde snelheid: 7,5 km/uur (Utrechtse fiets-stoplichten!)
Temperatuur minimaal: 8 C
Temperatuur maximaal: 32 C (In het Surinaamse restaurant na de beurs)
Mentale toestand Gwen: Goed
Fysieke toestand Gwen: Uitstekend
Mentale toestand Hans: Niets bijzonders
Fysieke toestand Hans: Even een gek gevoel in knie bij lopen op de beurs. De Tour d’Afrique maakt je acuut tot een hypochonder. Wat als ik zo’n pijntje ook in Cairo heb, wat als het na tien kilometer alleen maar erger wordt. Vervolgens 12.000 kilometer in de bus, elke dag bij aankomst een rondje op de fiets door het dorp? (Of hoort dit meer bij mentale toestand?)
dinsdag 2 oktober 2007
De start is in zicht
Op 12 januari 2008 is het zo ver, de TdA start in Caïro. Het lijkt nog zo ver weg, maar eigenlijk hebben we nog maar drie maanden om ons gereed te maken.
Ja, de fietsen (Santos Travelmaster) zijn gekocht, de tent is met zorg uitgezocht (voor de kenners, de Hammerhead 3 van Mountain Hardwear), de matjes (Therm-A-Rest ToughSkin) zijn ingeslapen en eerste trainingskilometers zitten er op. Ik heb zelfs al betaald, terwijl Hans nog wacht op het verder zakken van de amerikaanse dollar.
Maar, zijn we er wel klaar voor???!!!
(Gwen)
